Het meten van de wereld Daniel Kehlmann

Voor de tentamenweek van periode een voor het recensie schrijven heb ik het boek Het meten van de wereld van Daniel Kehlmann.

Vervlochgten Grenzen Marion Bloem

Indonesië, Nederlands-Indië en Nederland, daar draait dit boek om. Het gaat dus over het moderne Indonesië en Nederland en het oude Nederlands-Indië. Senne staat voor het moderne, zowel Nederland als Indonesië, en haar opa staat voor Nederlands-Indië. Het laat duidelijk de verbanden zien die er nog steeds zijn en daarom ook vervlochten grenzen deze drie 'landen' zijn vervlochten met elkaar. Bloems leven is zelf ook zeker vervlochten met de landen, want haar ouders hebben ook gewoond in Nederlands-Indië. En als je eer wilt weten over haar: http://www.marionbloem.nl/autobiografie/index.htm. En hier is een samenvatting van het boek: http://recensieweb.nl/recensie/continu-bewust-van-koloniaal-verleden/. Dit boek is ook zeker geschikt voor jongeren. En eerst maar wat andere er van vinden: http://www.cleeft.nl/boeken/recensie_de-grens-tussen-familie-en-moederland-opgezocht-in-vervlochten-grenzen

http://seventyeight.nl/recensies/vervlochten-grenzen/

Het boek is ten eerste geschikt voor jongeren omdat het simpel geschreven. Het zijn geen moeilijke zinnen en ook geen moeilijke woorden. Omdat de zinnen en woorden niet heel moeilijk zijn is het makkelijk te lezen en ook te begrijpen. Je komt er gemakkelijk in daardoor. En dat is als jongere erg belangrijk want als je het niet begrijpt is het ook niet leuk om te lezen en dan wil je het ook niet begrijpen en dus is het cirkeltje rond. Dus het is zeker een goed punt dat hete makkelijk te lezen is.
 

Het leuke van het verhaal is dat het merendeel waarheid is, namelijk de opa in het verhaal, waar het verhaal omdraait, is gebaseerd op haar eigen vader. Dit maakt het erg realistisch en dus zorgt het ervoor dat je eerder gaat meeleven met de hoofdpersoon. En als je geen empathie kan vinden voor de hoofdpersoon dan is het vaak ook geen leuk boek. Het boek is wel heel serieus want het gaat over oorlog en oorlogstrauma’s en vertrouwen in elkaar. En omdat het waar is begin je het meer te begrijpen waar mensen nu en vroeger echt mee rond lopen. Met de ellende die ze gezien hebben. De opa heeft bijvoorbeeld in een Jappenkamp gezeten en een bootramp overleefd. En dan uiteindelijk ook zijn keus om zijn Vaderland te verraden en naar Nederland te gaan, op verzoek van zijn vrouw.

Het als laatste dan waarom het zo leuk is en ook voor jongeren is dat de hoofdpersoon zelf een tiener is en dus een leeftijdsgenoot. Omdat ze dezelfde leeftijd heeft weet jezelf wat ze allemaal mee maakt en hoe vervelend het is om iets nieuws te beginnen en niemand te kennen. En ook natuurlijk de dood van een familie lid zorgt duidelijk voor empathie. Want uiteindelijk sterft de opa.

Dit boek is dus geschikt voor jongeren omdat het makkelijk geschreven is, het deels de waarheid is dus je begrijpt en leert ook zo waar mensen mee rond liepen. En ook omdat een van de hoofdpersonen ongeveer dezelfde leeftijd heeft. Dus daarom is dit boek geschikt en ik raad het iedereen zeker aan om te lezen.

De spiegelingen Erwin mortier

Edward Mortier De spiegelingen

Het boek de spiegelingen van Edward Mortier gaat over Edgard die terug kijkt op zijn leven. De oorlog en zijn worsteling met zijn homoseksualiteit. Een uitgebreide samenvatting kan je hier vinden: http://www.literairnederland.nl/2014/07/21/de-spiegelingen-erwin-mortier/. (Dit is een recensie met een goede samenvatting want een losse samenvatting is niet te vinden.) Mortier is een Belgische schrijver. En hier is nog meer informatie over hem te vinden: http://www.erwinmortier.be/node/4. Het boek is niet heel goed ontvangen men vond het saai worden omdat elke man op een na die er voor gesteld werd in het boek uit eindelijk een sekspartner werd van Edgard. Hier zijn nog twee recensies: http://cobra.be/cm/cobra/boek/1.1915318. http://www.parool.nl/parool/nl/14628/RECENSIES/article/detail/3623430/2014/03/27/De-taal-heeft-Erwin-Mortier-in-De-spiegelingen-in-de-steek-gelaten.dhtml.

Ik heb bij dit boek drie gekozen en dat zijn de drie hieronder. Achter het einde slaat op de oorlog en de vele levens die daarbij genomen zijn. Natuurlijk gaat dan meer over dat Edgard zich anders voelt. En het laatste gedicht gaat over homoseksualiteit omdat Edgard daar mee worstelt. Dit is waarom ik deze gedichten heb gekozen bij dit boek.

Achter het einde

De wind en haar kleren lagen nog saam
maar het was al over;
ergens tegen de sterren aan
sloeg het raadsel uiteen, maar wie gelooft er
dat het hiermee eindigt, wat zo begon
dat het de elementen verzamelen kon
in énen greep, binnen één bloed?
wat zo begon
dat ik het zelf niet geloven kon,
dat ik niet wist waarom het begon
dat het niet anders eindigen kon
dan in de eeuwigheid.

Gerrit Achterberg
uit: Afvaart, Van Dishoeck, Bussum 1931,
Opgenomen in Verzamelde gedichten
Querido Amsterdam 1963

Hans Warren:

natuurlijk

Natuurlijk moest die jongen in het duin
 merken dat ik intens naar hem keek.
 Natuurlijk kwam hij toen vlak langs me
 met veel overbodige bewegingen
 hoewel hij me zogezegd niet zag.
 Natuurlijk begon hij een lenteballet
 met een vriendje en een bal,
 natuurlijk streek hij veel te meisjesachtig
 telkens door zijn erg lange haar
 en keek daarbij eens om,
 flitsend gebit in duister gezicht.
 Natuurlijk lag hij later
 loom kauwend op een helmspriet
 in dat aandoenlijke verschoten badbroekje
 helemaal alleen in een warme duinpan.
 Natuurlijk ging ik zacht en ongemerkt weg
 en natuurlijk heb ik daar de hele dag spijt van.

De (weer)spiegelingen (van het leven)

De oorlog heeft je geschaad

Je probeert het te vergeten

Maar het heeft niet gebaat

Ik lijk wel bezeten

Ik voel me zo alleen

En de liefde laat van zich afweten

Waar leid het leven me heen

Ik kan niet eens meer eten

Verlaten en alleen gelaten

door de liefde van me leven

het is niet meer goed te praten

Hij is van me weg gedreven

Het leven heeft geen betekenis

En nu is het einde in zicht is

Jury rapport Godin, held van Gustaaf Peek

Jury rapport Godin, held Gustaaf Peek

In deze erotische roman wordt het verhaal verteld van Tessa (godin) en Marius (held), twee jeugdliefdes die elkaar later weer tegenkomen en een affaire beginnen. Al hun ontmoetingen zijn gebaseerd op seks, zonder enige gêne wordt dit uitgebreid verteld door Peek. Marius heeft tijdens deze ontmoetingen de macht en bepaald wat er gebeurd, Tessa legt zich hier altijd bij neer. De ontmoetingen stoppen nadat Tessa haar zoon zelfmoord pleegt, later zien ze elkaar wel weer. Marius sterft en Tessa bezoekt nog één keer zijn graf, hierna sterft ze eenzaam aan een ziekte.

Wat erg belangrijk is bij boeken, is dat ze interessant moeten zijn. Zodra het onderwerp al saai is, wordt het boek weggelegd. Bij dit boek is dat absoluut niet het geval, de erotische scènes die plaatsvinden in dit boek blijven keer op keer je aandacht vasthouden. Ze creëren een bepaalde spanning en zorgen voor het makkelijk weglezen van dit boek. Ook het inleven in personages is belangrijk, dit lukt echter niet zo goed in dit boek. Alleen de basis eigenschappen van de hoofdpersonen worden beschreven en er wordt niet erg diep ingegaan op hun gevoelens en gedachtes. Dit is jammer en het enige kritiekpunt van dit boek. Taalgebruik is een ander erg belangrijk punt dat een boek tot een goed boek kan maken. Moderne en niet al te ingewikkelde taal wordt over het algemeen erg geaccepteerd, maar is niet een vereiste voor een literair werk. In Godin, held gebruikt Peek niet altijd even makkelijke zinnen maar dit vormde geen probleem. Het boek was al in al goed uit te lezen en hadden wij allen snel uit. Het verbaast dan ook niemand dat dit boek in aanmerking komt voor de Libris Literatuur Prijs 2015.

De structuur van dit boek is op een originele manier in elkaar gezet, het verhaal wordt achterstevoren verteld. Het boek begint bij de dood en zal uiteindelijk eindigen bij de geboorte, wat een nieuw soort spanning teweeg brengt. Het kan echter soms voor wat verwarring zorgen, maar al gauw werd het verhaal weer duidelijk. Peek laat met dit boek goed zien dat het soms goed kan zijn uit oude gewoontes te stappen en iets nieuws uit te proberen, zoals een aparte structuur.

Al in al heeft Peek een mooi literair werk neergezet. Uit ons juryrapport is dat dan ook wel te blijken, wij gebruikten redeneringen op basis van geloof en ook legden we het uit met voorbeelden. Het boek zal een ieder aanspreken die eraan begint, al zal je in het begin een beetje verward zijn. Peek blijft je keer op keer interesseren en dat vinden wij uitzonderlijk knap. Een verdiende plek in deze wedstrijd!

Reflectie

Als klas hadden wij het boek Roxy verkozen als winnaar van de Libris Literatuur Prijs, dit boek werd geschreven door Esther Gerritsen. Dit komt echter niet overeen met het boek dat werkelijk de prijs heeft gewonnen; Ik kom terug van Adriaan van Dis. In de bijstaande link is het persbericht te vinden waarin die uitslag bekend werd gemaakt:

http://www.librisliteratuurprijs.nl/2015-winnaar

Wij hebben een juryrapport geschreven over Godin, held van Gustaaf Peek. We vinden het jammer dat dit boek niet gewonnen heeft, aangezien wij allen het een erg goed boek goed vonden. In ons juryrapport hebben we zo weinig mogelijk samengevat en erg duidelijk aangegeven waarom wij het boek goed vonden. De argumenten die we gebruikten legden we, naar onze mening, goed uit. In het echte juryrapport wordt er meer samengevat en geeft de jury minder goed aan welke punten het boek bevat waardoor het een goed boek is. Wij vinden het goed van onszelf dat wij dit wel gedaan hebben. Een overeenkomst tussen de twee juryrapporten is dat in allebei staat dat de spanning die je gedurende het lezen voelt niet weg gaat en dat de spanning goed opgebouwd is, al heeft het boek een ietwat gekke structuur. We zijn allemaal blij met het eindresultaat.

Links naar recensies/filmpjes/foto’s:

http://www.tzum.info/2015/04/recensie-gustaaf-peek-godin-held/

https://www.groene.nl/artikel/de-vrijheid-van-een-vreemd-bed

http://www.dereactor.org/home/detail/oefening_in_intimiteit/

http://www.hpdetijd.nl/2014-11-10/zelfportret-gustaaf-peek/

https://www.youtube.com/watch?v=dBnEzYnuEc4

https://www.youtube.com/watch?v=guYHfk5LASo

Deidre en de Zonen van Usnach & karakter

Weblog opdracht

Deirdre en de zonen van Usnach

A. Roland Holst

A. Roland Holst

Deirdre en de zonen van Usnach

Amsterdam

De gids

1916

71

Recensie 1:

Bron Algemeen Handelsblad

Publicatiedatum 15-11-1930

Recensent Maurits Uyldert

De geschiedenis herhaalt zich. Ook de litteraire. Juist een eeuw geleden luidde mr. Jacob van Lennep hier te lande een op buitenlandsch voorbeeld genspireerde romantiek in; zooals A. Roland Holst thans den geest van Iersche dichters en van Keltische sagen in zijn gedichten en in zijn proza verwerkt, heeft zijn beroemde vpprgamger, de dichter der "Nederlandsche Legenden", Schotsche overleveringen tot voorbeeld genomen. Behalve deze neiging tot het legendarische en romantische en deze afhankelijkheid van Iersche of Schotsche bronnen, is de overeenkomst echter gering. A. Roland Holst is van aanleg meer lyrisch dan episch. Hij mist Van Lenneps talent voor het gemakkelijke en gemoedelijke verhaal met het boeiende avontuur - hij heeft tenmisnte tot dusverre nog niet bewezen dat hij dit talent bezit. Daarentegen kan men in zijn werk, den hemel ziuj dank, niet de nivelleerende oppervlakkigheid constateeren die voor Van Lennep's werk kenmerkend is. Toch kwam de sfeer van de "Romantische Verhalen" ons bij lezing van "Deirdre" voor den geest. En wel daar, waar Roland Holst zijn phantasie uitvoert en voor een oogenblik het onmiddellijke contact met eigen wezenskenmerken verliest; waar zijn verhaal, als het ware los van eigen zielservaring, voortgesponnen wordt en een allure van holle hoogdravendheid aanneemt. Immers, dit contact en deze zielservaring is het belangwekkendste van de hier verhaalde legende en geeft en psychologische en menschelijke waarde aan. Zoolang de dichter zich verwant weet aan de gestalten, aan het milieu waarvan hij verhaalt, zoolang hij leeft in die gestalten, wordt het oude Keltische verhaal in een sfeer gehouden die ons in velerlei opzicht boeit. Wij ervaren dan dat de geschiedenis van Deirdre en de zonen van Usnach minder een objectief geval is dan een middel voor eigen gevoels-uitstorting; dat de legende slechts dienst doet als vorm voor eigen zielsleven en dat deze vorm en deze inhoud, zooal niet in werkelijkheid dan toch in 's dichters verbeelding, die een hoogere werkelijkheid mag heten, onverbrekelijk één zijn. Hierdoor krijgt dit verhaal uit den Keltischen vóórtijd dan diepere realiteit; wij worden onder de suggestie gebracht - en voor een dichter zelf zal dit misschien méér dan illusie zijn - dat hier een levende stem uit dien vóórtijd tot ons dringt, dat hier een der figuren van voorheen, een uit "de windrige heuvelen", die "de storm der groote ondergangen" doorstaan heeft, tot ons spreekt. Wij volgen dit verhaal dan niet als een romantische vertelling zonder meer, maar als een dichterlijk symbool dat ook in dezen tijd zijn menschelijke waarde heeft. Dat Roland Holst in de uitbeelding van dit symbolische slechts ten deele geslaagd is, hebben wij reeds aangeduid. De legende van Deirdre en de zonen van Usnach behoort tot de verhalen die in Ulster hun oorsprong vinden in de overlevering der heldendaden van Conor Mac Nessa, een Ulster-koning, die verblijf hield in Emain Macha. Als in zoovele andere legenden heeft ook in deze een sterk mythisch element, waardoor het meer algemeene beteekenis krijgt. Het is, lezen wij in Holst's taal, "een verhaal van liefde, sterk als de bergstroom, en van verlangen, als de zee eindeloos". Liefde en verlangen. Ligt het niet voor de hand, dat een geest welke door deze motieven gedreven wordt minder naar epische dan naar romantisch-lyrische vormen trachten zal? Toch is de liefde, is dit verlangen minder door tijdelijke dan door eeuwige machten bepaald. In de gestalten van Deirdre en Usnachs zoon Noisa kunnen wij geen aardsche stervelingen zien. Zij behooren tot het nevelen-rijk, waar de goden en de halfgoden rondwaren; de voorspellingen van de zieners zoowel als het "voorgevoel" dat de daden dezer figuren beheerscht zijn slechts openbaringen van een Noodlot, dat hen boven de tijdelijke verschijningen heft. Zij lezen hun lot in de sterren en het zijn stemmen en lichten des hemels, die aan dat lot richting geven. Zij wachten, berustend, "de voortgang van het onafwendbare". Er is een voortvarende wisselwerking tusschen hemelsche en aardsche machten in het leven, waarvan de dichter verhaalt en in het eerste verschijnen van de zonen van Usnach, die zingende over de heuvelen naderen, als het voorjaar met zondoorschenen regenbuien doorbreekt, herkent men de trekken van de natuur-mythe. Het schrijven van zulk een verhaal, het bannen van 's lezers geest in een sfeer, die als het ware tusschen aarde en hemel ligt, vereischt evenwel een grooter meesterschap, rijkere middelen van taal en verbeelding, dan waarover deze dichter beschikt. Zijn zwakte verraadt zich herhaaldelijk in holle hoogdravendheid; in een neiging tot het rhetorische, die wel in vreemd contrast staat tot den geest van dezen tijd, een geest van eenvoud en zakelijkheid; in precieuse zinswendingen en armoede aan motieven. De hooge toon, waarin de schrijver zijn verhaal tracht te houden, maakt soms vreemde tuimelingen en het dramatische heeft een bedenkelijke neiging om in het theatrale over te slaan. Een voorbeeld vinden wij in de beschrijving van de wijze, waarop Usnach's zoon Noisa reageert op den verren roep van Deirdre. "Anla en Ardaan zagen hoe hun broeder sidderde. Nog stond hij met zijn gelaat naar de richting waarheen zij gingen en waar de wereld was. Maar zijn hoofd neeg, zijn handen grepen in zijn borst, en hij wankelde. Toen, met eenmaal, keerde hij zich, hief het hoofd, strekte zijn armen uit. Het dalende zonlicht bescheen hem in zijn fiere, vervoerende schoonheid. De avondwind woei zijn zwarte haren weg van het witte hooge voorhoofd, en hij riep door de vlammen van zijn lippen, luid, luid tegen den wind in: "Noisa komt!" En dan ging hij." Door hier al te sterke accenten te leggen roept de schrijver niet het beeld op van een gestalte der oude sagen, maar van..... een opera-tenor. In de plastische uitbeelding van Deirdre is hij gelukkiger, dwingt de teederheid van het onderwerp hem tot matiging. Hier en daar treft hij door subtiele gevoelsontleding, door Fantastische beschrijving, maar ook dan wordt zijn woord niet door een sterk rhythmisch leven gedragen en gestuwd, voelt men een zekere moeizaamheid in den gang der volzinnen, een verbrokkeling van de bezielende vaart, die de zuiverheid van den stijl schade doet. Het is of de dichter, al schrijvende, met zichzelf in voortdurend conflict leeft en machteloos is, de middelen mist, om dit conflict te beslechten. Schreef hij te vroeg, vr het beeld, dat hij voor zijn lezers wilde oproepen, in hem tot klaarte gekomen was? Of was het reeds in de herinnering verbleekt en moest hij eht moeizaam aan de vergetelheid ontwringen? In ieder geval krijgt men den indruk, dat hij het juiste moment voor het schrijven van zijn verhaal heeft verzuimd. Roland Holst heeft zijn jeugdverzen herdrukt en hij heeft daar goed aan gedaan. Niet omdat deze verzen op zichzelf zoo belangrijk zijn - ook de auteur beschouwt ze niet als belangrijk maar omdat men, zooals hij, zeer juist, in een nawoord zegt, "een eenmaal openbaar erkend tijdperk van zijn leven later niet willekeurig voor nietig kan verklaren". Hoe men ook over dezen dichter oordeelen mag, hij is in onze letteren een in vele opzichten opmerkelijke overgangsfiguur. En zoowel zijn geestdriftige bewonderaars als zij die den aard van zijn poëzie moeten afwijzen, zullen zich omtrent zijn litterairen levensgang pas volledig kunnen orinteeren wanneer zij ook de jeugdverzen tot hun beschikking hebben. Wij meenen evenwel, dat de dichter beter gedaan zou hebben wanneer hij den vorigen druk ongewijzigd ter perse gegeven had. Door enkele gedichten weg te laten en enkele andere, behoorende tot hetzelfde tijdperk, doch geschreven kort na de uitgave van den eersten druk, erin op te nemen en door de rangschikking en onderverdeeling der gerdichten te wijzigen, heeft hij het boek willen verbeteren. Maar waarom? De aard van een dichterlijke periode, het beeld van het tijdperk waarin bepaalde gedichten ontstonden, openbaart zich niet slechts in die gedichten zelf maar spreekt ook uit hun rangschikking en een wijziging daarvan kan dus nimmer gewenscht zijn. Al wat een dichter in latere jaren aan jeugdwerk toe- of afdoet kan de zuiverheid van dit werk slechts vedrtroebelen. En wie zal, op rijperen leeftijd, en tot een ander critisch inzicht aan het Ik van voorheen ontgroeid, in staat zijn om het werk van vroeger recht te doen? Alle pogingen om te "verbeteren" moeten wel zonder zin en onvruchtbaar blijven. De lectuur dezer jeugdverzen is voor die met Holst's latere werk vertrouwd.. overigens zeer instructief. Men bespeurt reeds in deze sonnetten, die nog nauwelijks sonnetten zijn, in deze strofische gedichten ook, de elementen, die aan het latere werk tegelijk hun bekoring en hun steriliteit zullen geven; de zwakte en de ijlte van het gevoel, dat vaak dood loopt in precies spel van woorden, de zwakte van zinnelijke visie en van beeldend vermogen en een sterke neiging tot het abstract symbool. En toch ook den oorspronkelijken vorm, waarin de jonge dichter op het contact met leven en dood reagert, de vaak hooge geesteshouding, waarmede hij poogt het onzienlijke te verzichtbaren, het ijle en immaterieele vulling van begrensd leven, het eigen hart levensvervulling te geven.

http://thuis.nbdbiblion.nl/IndexJs?#1_S_Deirdre%20en%20de%20zonen%20van%20Usnach

Recensie 2:

Bron Amersfoortse Courant

Publicatiedatum 19-12-1978

Recensent Bert Bakker

A. Roland Holst schreef zyn Deirdre en de zonen van Usnach rond 1920, waarna het in de reeks Palladium uitkwam. Tien drukken volgden in de loop der jaren, de laatste in 1964. Aan de hand van deze tiende uitgave verscheen vorig jaar by Bert Bakker een elfde druk in oplaag van 3000 exemplaren op 90 gram houtvry Romandruk. Wie nog één van deze exemplaren kan bemachtigen moet het niet nalaten. De schoonheid van het taalgebruik van A. Roland Holst heeft nog niets ingelost; eerder zal het een leemte die in ons huidige taalgebruik is ingeslopen, benadrukken. Een prachtig oud verhaal dat uit Ierland stamt en ons Deirdre laat zien als "de schone verheven vrouw, die onbereikbaar blykt voor de koning die haar begeert". Noisa, met de ravenzwarte haren, de zoon van Usnach, heeft haar gevonden als "het schoonste kind van wind en verlatenheid". In liefde en vriendschap woont zy dan op een eiland met Noisa en zyn twee broers, Adriaan en Anla, die eigendlyk door de koning verbannen zyn. Een geheim dat Deirdre niet kent. Onder verraad teruggeroepen, vertrouwend in de boodschapper, die zelf ook te goeder trouw was, gaan allen terug naar Ierland. De list wordt doorzien, de zonen van Usnach stryden voor Deirdre en zichzelf. Het mag niet baten. Deirdre trekt alleen naar de zee, waar zy haar rust zal vinden. "Toen zy heen was kwam over haar ogen de wind en nam haar adem mee". Vyfentwintig kleine bladzyden wondermooi proza om te lezen en te herlezen, want Deirdre blykt als oud sagenverhaal, mede onsterfelyk door het meesterschap van A. Roland Holst.

De eerste recensie is moeilijk te begrijpen omdat het maar door en door gaat en in oud Nederlands is het laat maar zien hoeveel de taal veranderd is. Ik vond dat het boek zelf wel goed te lezen is, je moet er alleen meer de tijd voor nemen en dingen een aantal keer over te lezen. De eerste recensie zegt dat het nogal theatraal is het taal gebruik hij zegt dat over een gedeelte wat gaat over een gestalte dat daar staat maar beschrijft het en geeft het de sfeer van een opera-tenor. Het gaat dus over de top. Er zit hierbij wel een fragment, net als in meerdere stukken. Ik vind dat dit wel meevalt en het was me niet opgevallen. Deze recensie draaft daar verder nog over door en zegt wel dat het in sommige momenten wel weer subtieler was. Ik vind het op zich een goede recensie omdat het wel uitlegt waarom ze het zo vinden maar ik vind hem moeilijk doorkomen omdat hij zo ontiegelijk lang is. De tweede recensie die veel korter is en ook veel recenter en zegt vooral dat het een schoonheid is en een mooi verhaal mooi geschreven. En daar ben ik het ook mee eens. Het verhaal is heel mooi, ik vind zelf ook het thema mooi en boeiend het bovennatuurlijke wat terug komt vind ik leuk om over te lezen. Verder in die tweede recensie komt nog een korte samenvatting.

Hier is een korte samenvatting van het verhaal met nog wat extra info.

http://www.zoekboekverslag.nl/boekverslag_incach.php?gid=11600

Hier kunt u de volledige tekst vinden.

http://dbnl.nl/tekst/_gid001191601_01/_gid001191601_01_0058.php

Karakter

F. Bordewijk

F. Bordewijk

karakter

's-Gravenhage

Nijgh & van Ditmar

1938

248

Recensie 1:

Bron Trouw

Publicatiedatum 23-08-2014

Recensent Rob Schouten

Recensietitel Titanenstrijd tussen vader en zoon

Moeder-dochter, moeder-zoon, vader-zoon, vader-dochter - over al deze relaties zijn talloze boeken geschreven maar het meest toch over die tussen vaders en zonen.

Het lijkt een soort oergegeven te zijn: vaders die hun zonen van zich af moeten zien te houden of ze juist aan zich proberen te binden. In de Bijbel heb je de Vader en de Zoon, maar ook David en Absolom, in de mythologie Zeus en zijn vele vaak opstandige zonen. Verzet van de zoons tegen de vaders en daarmee tegen de vorige generatie voedt de beroemde negentiende-eeuwse roman 'Vaders en zonen' van Ivan Toergenjev, maar de variant van de zoon die de vader juist naar de kroon probeert te steken is even populair. Het wordt in de psychologie wel het 'schildknaapcomplex' genoemd: de schildknaap-zoon die ook ridder-vader probeert te worden.

Ik heb de indruk dat deze eeuwige competitie tussen vaders en zonen met het slechten van de generatiekloven in de Nederlandse literatuur enigszins is uitgewoed - al zou een cynicus misschien opmerken dat de zonen eerst moesten sterven alvorens het zover kwam. In de roman 'Specht en zoon' van Willem Jan Otten probeert een vader zijn overleden zoon via een schilderij tot leven te wekken, hetzelfde doet in zekere zin A.F.Th. van der Heijden in 'Tonio', een requiem voor zijn verongelukte zoon.

Maar dé vader-zoonroman in de Nederlandse literatuur is er toch een die over de strijd tussen beide grootmachten gaat: 'Karakter' van Bordewijk. De jonge, ambitieuze, onechte zoon Katadreuffe probeert ondanks de voortdurende tegenwerking van zijn machtige vader, deurwaarder Dreverhaven, advocaat te worden. Uiteindelijk lukt het hem. De ondertitel van 'Karakter' luidt: 'roman van zoon en vader'.

In de publieke opinie is het vooral een boek over de carrière van zoon Katadreuffe geworden, maar wie goed kijkt ziet dat vader Dreverhaven eveneens carrière maakt: van keiharde tegenwerker tot mens, terwijl Katadreuffe in de slotpagina's van het boek juist een leeg gevoel lijkt over te houden aan zijn maatschappelijk succes.

Het is deze ambivalente, soms paradoxale visie op de vader-zoonverhouding die 'Karakter' wat mij betreft uittilt boven al die andere vader-zoonboeken. Je komt er niet goed achter hoe de schrijver zelf over deze botsing tussen karakters dacht.

Misschien is het wel een kwestie van was sich liebt das neckt sich: "Ik zal hem wurgen, ik wurg hem voor negen tienden, en dat éne tiende dat ik hem laat, dat kleine beetje asem zal hem groot maken, hij zal groot worden, hij zal, bij God, groot worden!", zegt Dreverhaven als Katadreuffe's moeder verhaal komt halen omtrent zijn tegenwerking. Een machtige titanenstrijd is het dus eigenlijk. Zonder winnaars of verliezers.

Bordewijk: Karakter. ( Nijgh & Van Ditmar, 1938)

'Hij had gemeend dat wanneer hij zich persoonlijk bij zijn vader vervoegde alles terecht zou komen. Hij had zich geen andere voorstelling gemaakt dan deze dat een vader zijn zoon ten slotte toch niet deed failleren. En nu, opeens, zag hij het tegendeel. Belachelijk, krankzinnig, als een idioot, als een zuigeling had hij gedacht dat die man zich zou laten vermurwen. Ieder woord was hier verspild. Voor de vader bestond slechts een schuldenaar.'

Recensie 2:

Bron NRC Handelsblad

Publicatiedatum 18-11-1988

Recensent Maarten 't Hart

Recensietitel Vijftig jaar Karakter

Deze maand is het vijftig jaar geleden dat de roman Karakter van F. Bordewijk verscheen. Ter gelegenheid hiervan wordt een jubileumeditie van dit boek gepresenteerd. In deze editie is tevens opgenomen de novelle 'Dreverhaven en Katadreuffe', een voorstudie van Karakter die Bordewijk in 1928 publiceerde. Als feestredenaar bij deze jubileumuitgave en het tegelijkertijd verschijnende elfde deel van het Verzameld Werk van Bordewijk trad vanmiddag in boekhandel Van Gennep te Rotterdam op Maarten 't Hart. Hieronder de tekst van zijn rede. Hoewel het vijftig jaar geleden is dat de roman Karakter verscheen, zou het boek vandaag voor het eerst hebben kunnen verschijnen, zo verbazend actueel blijkt het werk te zijn. In de persoon van Joba Katadreuffe die, welgeteld, zeven huwelijksaanzoeken van Dreverhaven en twee huwelijksaanzoeken van een bokschipper afwijst ontmoeten wij immers, zover mijn kennis van de Nederlandse literatuur reikt, de eerste echte BOM-moeder van onze letterkunde. Zo onwankelbaar is zij in haar beslissing om niet te trouwen en zo resoluut wijst zij, hoewel daar toch geen dwingende reden voor lijkt, al in het ziekenhuis het idee af dat de vader voor het onderhoud van haar kind zou kunnen worden aangesproken dat het wel lijkt alsof ze al wat man is bitter haat. De zes 'zwart, lapidair, cyclopisch' geschreven huwelijksaanzoeken van Dreverhaven verscheurt zij. Bokschipper Harm Knol Hein wil ze niet bot weigeren, "maar", schrijft Bordewijk, "ze was al dadelijk besloten, het ging niet." Als Hein het huwelijksaanzoek opnieuw doet - en Bordewijk heeft roerend beschreven hoe hij daarbij Joba na jaren haar briefje met haar eerste weigering overhandigt - heeft zij met Hein te doen, maar weigert opnieuw. Als tenslotte Dreverhaven, nu mondeling voor de zevende maal vraagt "Wanneer trouwen wij", zegt zij: "Nee meneer Dreverhaven, ik zal nooit met u trouwen, ik trouw met niemand. En u mag gerust weten, ik heb geen enkele man ooit mogen lijden behalve u. Zo was het en zo blijft het." Juist dat antwoord, waarin impliciet een liefdesverklaring vervat is, maakt het alleen maar raadselachtiger waarom zij niet wilde huwen. Zowel voor haarzelf als voor haar zoon zou het, in een tijd waarin het nog een schande was een onecht kind te hebben en te zijn en waarin het fenomeen van de bijstandsmoeder nog niet bestond, zowel financieel als moreel gezien beter zijn geweest als zij Dreverhavens aanzoek had geaccepteerd. Het lijkt ook alsof zij daarbij het belang wat haar kind bij een huwelijk zou hebben negeert. Er is in dit aan dialogen niet zo rijke boek een opmerkelijk gesprekje te vinden tussen moeder en zoon: -Hij had toch voor jou en mij kunnen zorgen," zegt de zoon. -Ja, maar ik wou niet." -Hij had je ook kunnen trouwen." -Ja, hij wou wel, maar ik niet." -Waarom eigenlijk niet?" -Dat zijn mijn eigen zaken." -De mijne soms niet?" Hij kreeg geen antwoord. Is het niet merkwaardig dat de moeder zich niet verplicht voelt haar zoon uit te leggen waarom zij Dreverhaven niet huwde? Is het niet opvallend dat zij zijn zo volkomen terecht geplaatste opmerking dat een huwelijk van zijn moeder met zijn natuurlijke vader, ook zijn zaken zijn, volledig negeert? Lijkt dat niet verdacht veel op de houding van hedendaagse BOM- en draagmoeders, zaaddonors en gynaecologen die totaal geen rekening lijken te houden met de zaken van de aanstaande boreling? Jacobs zaken Is het ook niet merkwaardig dat Karakter van Bordewijk, gezien in het licht van al wat wij nu weten over kinderen die het produkt zijn van BOM-moeders en zaaddonors, gelezen kan worden als een studie van de schade die een kind ondervindt ten gevolge van het feit dat BOM-moeder Katadreuffe er geen rekening mee houdt dat al dan niet huwen met zaaddonor Dreverhaven ook Jacobs zaken zijn? Sterker nog: zou het feit dat Dreverhaven zijn zoon achtervolgt met faillissementsaanvragen, niet louter geduid kunnen worden als evenzovele pogingen om, over het hoofd van Jacob heen, uit woede over de zes afwijzingen, moeder Joba te treffen? Als Dreverhaven zijn huwelijksaanzoek, dit keer mondeling, voor de zevende maal herhaalt, en zij voor de zevende keer weigert, wat is dan zijn antwoord? Dan zegt hij, nadat hij al eerder heeft gezegd dat hij de zoon voor negentiende zal wurgen: "En Joba, dat ene tiende, dat kleine beetje asem knijp ik hem misschien ook nog uit." Klinkt hierin niet door: omdat jij weigert, zal ik hem vermorzelen? Het is ook opvallend dat Dreverhavens tweede poging om Jacob failliet te laten gaan, samenvalt met het feit dat Jacob, juist in die tijd, besluit om zijn moeder maandelijks met vijftien gulden te steunen. Als gevolg van die tweede faillissementsaanvrage moet Jacob ervan afzien om zijn moeder te helpen. Kan het soms zijn dat Dreverhaven, uiteraard wetend hoe gebruikelijk het in die tijd was dat zonen die voor het eerst een behoorlijk salaris kregen, daarvan thuis aan hun moeder iets afdroegen, via de faillissementsaanvrage vooral de moeder heeft willen treffen? Ook Jacob lijkt te beseffen dat zijn vader niet zozeer hem als wel, in hem, zijn moeder wil treiteren. Waarom zou hij anders nadat zijn tweede faillissementsaanvrage voor het gerecht is behandeld, en hij door het oog van een naald is gekropen, denken: "Hij was niet verheugd over de afloop, hij was slechts hartgrondig blij om één ding, dat zijn moeder er thans niets van geweten had. Later vertelt hij toch van het gebeurde iets aan zijn moeder. Hij kan het, begrijpelijkerwijs, niet voor zich houden. Ook veel later, na een nieuwe confrontatie van Jacob met zijn vader, schrijft Bordewijk: "Toen, buiten gekomen, dreef hem een grondeloze mistroostigheid over zijn houding vanzelf naar zijn moeder. Wat de vader de zoon aandoet, drijft de zoon dadelijk naar moeder, waardoor, via de zoon, ook steeds de moeder getroffen wordt. Het duel, het tweegevecht waarvan sprake is in het tweede hoofdstuk van de roman duurt geen vol jaar, wordt niet beëindigd - neen, het wordt voortgezet met het lot van de zoon als inzet. Want wie het boek nu leest, wordt niet alleen getroffen door het feit hoezeer de vader erop uit lijkt de zoon te vermorzelen, maar evenzeer door het feit hoe bikkelhard de moeder tegen haar zoon, die, let wel, ook zijn zoon is, optreedt. Op pagina 25 van mijn zakboekuitgave van Karakter lees ik: "Zij wou hem niet helpen. Hij moest er zelf komen." Goed, dat is zo erg nog niet, ofschoon wel heel ongebruikelijk in lagere milieus. Op pagina 41 lezen we dat ze slecht met elkaar kunnen opschieten, dat ze elkaar steken onder water geven aan tafel. Op pagina 91 denkt ze: "Je kind willen behouden, dat was verachtelijke weekhartigheid van dames, een vrouw uit het volk trapte haar jong de straat op. Nu ja, trappen... maar daar kwam het toch op neer." Geweld Ik ben een kind van 'een vrouw uit het volk', maar in het milieu waarin ik groot geworden ben heb ik nimmer meegemaakt dat een moeder haar kind de straat op trapte. Of Bordewijk dacht ten onrechte dat zulks onder arbeiders gebruikelijk was, of hij heeft toch, intuïtief, beseft dat zo'n gedachte uit wrok tegen de natuurlijke vader van haar zoon bij een moeder kan opkomen. Ook het feit dat moeder Joba, blijkens een zinnetje op pagina 84 - "Als hij een enkele maal van school branieachtig thuiskwam met de volkse tongval sloeg zijn moeder het er gauw uit" - nogal gemakkelijk lichamelijk geweld tegen haar zoon gebruikt, vind ik tekenend voor haar houding tegenover zijn zoon. Bordewijk zal zijn roman Karakter niet bedoeld hebben als een studie van de gevolgen die het voor een kind heeft als de vader en moeder een levenslange tweestrijd voeren. Niettemin was hij zo'n groot schrijver dat in het boek al impliciet de notie aanwezig is dat de wrok der ouders het faillissement van het kind betekent. Niet een faillissement zoals dat bij herhaling zo prachtig in Karakter beschreven is, maar dat andere faillissement waarvan sprake is op de voorlaatste pagina van de roman: "Toen zag Katadreuffe dat vier mensen in zijn leven waren en het was alles een droefheid." Hoe anders immers zou alles gelopen zijn als Joba het huwelijksaanzoek van Dreverhaven had geaccepteerd. Goed wij zouden de roman Karakter, in de vorm zoals zij thans voor ons ligt, niet hebben bezeten, maar waarschijnlijk zou Jacob Willem Dreverhaven dan wel met Lorna te George zijn getrouwd. Daar zou hij goed aan gedaan hebben. Dan had hij, bij wijze van spreken de hoofdpersoon kunnen zijn van Bloesemtak van Bordewijk - die jurist die er bijna aan onderdoor gaat dat hij zijn vrouw verliest. Is het niet merkwaardig dat dezelfde Bordewijk die een roman schreef waarin huwelijken - niet alleen dat van Joba en Dreverhaven, van Jacob en Lorna, van Joba en Harm Knol Hein, maar ook alle voorgenomen huwelijken van Jan Maan niet doorgaan, of niet veel verder komen dan een verloving (juffrouw Sibculo) ook Bloesemtak schreef? Is het niet opvallend dat de vaste cliënt van het advocatenkantoor van Stroomkoning een dame is die het hele boek door wil scheiden? Is het niet veelzeggend dat de roman speelt in Rotterdam, de stad waar volgens Bordewijk het zoete water uit de bergen en het zoute water uit de zee elkaar ontmoeten en eeuwig bruiloft vieren. Karakter is de roman over huwelijken die niet tot stand komen, zoals Bloesemtak een loflied is op het huwelijk. Wie aan Bloesemtak denkt, en ook aan de roman De doopvont waarin bij herhaling gezegd wordt: "De mens is paar," zal wellicht ontvankelijk zijn voor de gedachte dat Bordewijk, al zal hij dat zelf misschien niet eens beseft hebben, met Karakter een verschijnsel ter discussie stelde dat bijna vijftig jaar na de verschijning van de roman de naam BOM-moeder zou krijgen.

De eerste recensie verteld eerst iets over dat er zoveel romans geschreven zijn over familie relaties, en dan zegt hij dat karakter volgens hem toch wel de beste is. Hij zegt dat het komt door de soms paradoxale visie, en dat hem interessant maakt ook omdat de strijd een beetje verborgen gaat onder de ontwikkelingen die je ziet van hoe gaat het met Jacob gaat en zijn ontwikkeling. Ik kan er niet over oordelen of ik dit de beste roman is over die familie banden want zoveel heb ik er niet gelezen maar het is zeker een hele goede. Het geeft een goed beeld en laat het onverklaarbare gedrag zien van mensen bijvoorbeeld zijn moeder. Daar heeft de tweede recensie het namelijk over hoe onverklaarbaar het is dat zijn moeder die zeven huwelijks aan zoeken afwijst. Want in die tijd was een buitenechtelijk kind een schande. Maar die afwijzingen zorgen wel voor de verdere verloop van het boek want Dreverhaven beloofd hierbij dat hij hem zal vermorzelen, er zit dus eigenlijk daar al een vooruitblik in. Het boek past ook wel in deze tijd want als je eerlijk bent mensen vinden het nog steeds raar als je een alleen staande moeder bent er word minder op je neer gekeken maar volledig geaccepteerd word het ook niet. En ik denk dat juist dat het een interessant boek maakt en dat staat ook in de tweede recensie je zou het zo in onze tijd kunnen plaatsen. Dat maakt het begrijpelijk je kan je er in inleven en een vader die je het leven zuur wilt maken wie voelt zich zo niet al puber. Het is te herkennen en dat maakt het interessant en leuk om te lezen.

http://thuis.nbdbiblion.nl/IndexJs?#1_S_karakter

Hier is een korte samenvatting van het verhaal met nog wat extra info.

http://www.boekverslag.nl/Verslag/Karakter/

Verlichting

Avonturenromans

1 – Welk soort mensen speelt de hoofdrol in populair proza?

De normale mens, iemand die je dagelijks tegen zou kunnen komen. En eigenlijk allemaal deden ze iets wat niet mocht.

2 - Avonturenromans als De Amsterdamse lichtmis, De ongelukkige levensbeschryving van een Amsterdammer en De Kloekmoedige land- en zeeheldin laten zien dat de achttiende eeuw misschien wel niet zo verlicht was als doorgaans wordt gedacht. Leg uit.

De mensen moesten nog steeds liegen en bedriegen om rond te komen. Er was geen totale eenheid nog niet iedereen was gelijk. Een vrouw mocht niet mee op zee, dus moest ze zich als man verkleden wat ook niet mag. Een man komt niet rond zonder een baan dus dan maar kaarten en bedriegen zodat je kan leven. Het leven was toen nog niet zo goed als ze dachten.

3 Lees het tekstfragment uit De Amsterdamse lichtmis. Valt er iets van moraal, van gewetenswroeging bij de twee vrienden te bespeuren? Kun je je voorstellen dat niet iedereen, de literaire kritiek bijvoorbeeld, of dominees, blij was met dit soort avonturenromans? Leg uit

Ja, ze weten dat ze fout zitten maar hebben niet de drang om er mee te stoppen, het is “te leuk”. Dat dominees en andere kritiek hebben snap ik wel een monnik word daar afgeschilderd op een verkeerde manier in hun ogen. Hij is namelijk niet rein want hij krijgt een geslachtsziekte en het gaat hem meer om het geld dan om het geloof en zo'n beeld willen ze natuurlijk niet geven aan het volk want wie zou dan nog naar de kerk komen.

Toneel

1 - Waarom bloeit het toneelleven in de Noordelijke Nederlanden minder dan in de Zuidelijke Nederlanden?

Omdat in het Katholieke zuiden ook kerkelijke groepen stukken opvoerde en het juist gestimuleerd werd. Er werden daar ook veel godsdienstige stukken opgevoerd. In het Calvinistische noorden werd door de protestantse kerk het juist als zedelijk gezien en mocht er al helemaal niet over god gespeeld worden. Het werd daar tegen gehouden het was zogenaamd slecht.

2 - Waarom waren burgerlijke treurspelen modern?

Omdat het over de gewone mens ging, de gewone verlichte burger. Ook zat er altijd een les in om een nog betere burger te worden en dit sprak de mensen meer aan.

3 Lees de auteurspagina over Pieter Langendijk en het terzijde over het Frans-classicisme. Waarom zou Langendijk voornamelijk over de liefde hebben geschreven?

Omdat hij zelf verlangde naar liefde en alleen was. Zo kon hij ook laten zien waar hij mee liep het worstelen om een perfecte partner te vinden.

Kinderliteratuur

1 – Waarom waren de kindergedichten van Van Alphen zo succesvol?

De gedichten waren zo succesvol omdat ze vol zaten met herkenbare situaties in en om het huis. Het was een ideaal, voor hoe een kind zich moest gedragen en er zat altijd een wijze les in, over het leven,

2 - Leg uit waarom kinderliteratuur eigenlijk net zo leerzaam was voor ouders als voor kinderen.

Omdat er vaak nog een betekenis onderlag met bijvoorbeeld een politieke lading. Dit kon de ouders dus dan ook weer wat leren en zo kon je zien hoe je je eigen kind moest opvoeden door de verhalen,

3 Lees de tekstpagina De kleine Grandisson. De schrijfster wil met dit boek kinderen het goede voorbeeld te geven. Leg aan de hand van Karels avontuur uit wat er zo goed of bijzonder is aan zijn gedrag.

Karel red een majoor die van zijn paard is gevallen en bloedend op de weg ligt. Hij brengt hem onder voor de nacht, verzorgt zijn wonden en blijft de nacht bij de arme man. Dit is bijzonder omdat hoe kan ten eerste zo’n klein jongetje een volwassen man verslepen. En welke vreemdeling zou nu nog zomaar iemand helpen voor niks. Ook bleef hij bij hem terwijl hij ook weg had kunnen gaan en kunnen denken van ik ga lekker naar huis in me bed slapen in plaats van op stro.

beknopte informatie Voltaire

De Franse essayist Voltaire, pseudoniem voor François-Marie Arouet, werd bekend met Candide. Candide was een naïeve jongeman. Op zijn zwerftocht maakt hij allerlei dingen mee.

~buitenlands werk op drie punten

Hieronymus van Alphen - Kleine Gedigten voor Kinderen

Voltaire - Candide

Plaats:

Wanneer ik deze twee werken met elkaar vergelijk, valt mij al snel de grote verschillen qua plaats op. Zo houdt van Alphen het erg klein, en beschrijft hij haast niet de omgeving. Kijk maar naar het gedicht ‘Pietje bij het ziekbed van zijn zusjen’. Het kleine jongetje Pietje kan het niet verdragen dat zijn zusje ziek is. Daarom bidt hij tot God, en vraagt hem zijn zusje beter te maken. In de situatie krijgt de lezer nauwelijks weet van de plaats. Wel kan de lezer een beeld krijgen door het plaatje te bekijken. Hieruit kun je afleiden dat de situatie zich afspeelt in de slaapkamer. Maar meer krijg je als lezer zijnde niet te weten. Het lijkt wel dat van Alphen geen waarde hecht aan het uiterlijk van de stoelen of banken. Liever gaat hij direct door naar de ‘kern’. Hoe het huis er verder uitziet, of de grootte ervan, mag de lezer er zelf bij bedenken.

Dit in tegenstelling tot Voltaire, die de omgeving juist uitvoerig heeft beschreven. Candide ging namelijk op zwerftocht, waarbij hij dus op verschillende plaatsen terecht kwam. Zwerftocht? Candide werd eerder weggestuurd, van de een naar de andere plek! Nergens bleef hij lang, maar dit bracht hem wel de hele wereld over. Zo kwam hij terecht in het Bulgaarse Leger, Paraguay, Rome en Constitanopel. Hij verbleef zelfs in een oerwoud! Hierdoor kon je hem een echte wereldreiziger noemen!

​

Personages

In kleine gedigten voor kinderen heb je verschillende personages, elk gedichtje gaat over iets anders en vaak ook iemand anders. Het zijn niet steeds dezelfde waar het alsmaar over gaat. Sommige namen komen wel meerdere keren voor maar het gaat niet alleen maar over die kinderen of die volwassenen. Verder heb je nog in de gedichten god en Jezus die vaak genoemd worden.

In Candide heb je wel vaste hoofdpersonen namelijk Candide, Cunégonde en professor Pangloss. Die komen het hele verhaal voor. Je kan ook zien hoe ze reageren op situaties. En Candide groeit ook echt, hij word steeds wijzer en begint te snappen dat professor Pangloss niet altijd gelijk heeft. Professor Pangloss zegt namelijk steeds dat ze in het beste van de mogelijke werelden leven. Dat blijft hij het hele boek lang zeggen. Hij is nogal naïef. In het verhaal zit een tweede boodschap op de bijbel gericht namelijk dat Candide Adam is, Cunégonde Eva, Cunégondes vader god en professor Pangloss de slang. Het scheppingsverhaal en vooral dat Adam en Eva uit het paradijs worden gezet.

Het verschil is dus dat in kleine gedigten voor kinderen er verschillende personages zijn en in Candide heb je echte hoofdpersonen.

Thema

In kleine gedigten voor kinderen zijn het wijzenlessen die worden verteld, of gewoon een leuk verhaaltje. Maar van de meeste kan je wat leren. Het gaat over wat goed is en wat fout. Hoe doe je goed. Ook gaat het wel over god en geloof. Een van de gedichten heet ook de godsdienstigheid. In de kinderliefde gaat het over dat het kind en ze vader van elkaar houden ook al doet hij soms stoute dingen en als hij gezondigd heeft zal zijn vader wel om vergeving vragen. Je ziet dus godsdienst, maar ook een wijze les want je ouders houden toch wel van je ook al doe je soms stout ze zullen toch voor je zorgen.

In Candide draait het om de naïviteit. Candide gelooft in het begin nog alles en denkt dat de wereld fantastisch is. Maar op zijn reizen komt hij er langzaam achter dat de wereld toch niet zo fantastisch is. Dat er veel nare dingen gebeuren, dat niet alles mooi is. Candide ziet zoveel verschrikkelijke dingen en toch blijft bijvoorbeeld professor Pangloss zeggen dat dit de best mogelijke wereld is. Ook staat het geloof centraal maar het is meer om het geloof op de proef te stellen want Voltaire was het niet eens met de katholieke kerk.

Het verschil is dat in kleine gedigten voor kinderen, het wijzenlessen zijn en het over opvoeden gaat en in Candide is het vooral de naïviteit. De overeenkomst is dan geloof maar in Candide is het negatief en in kleine gedigten voor kinderen positief.

2e deel heb ik samen met Marang gedaan.

Terug naar Oegstgeest ~ van Jan Wolkers

Het boek gaat over dat de schrijver, Jan Wolkers terug gaat naar de plek waar hij is opgegroeid.

De eerste zin van het boek is nogal onbegrijpelijk en ik dacht wat staat me te wachten. Maar als je door leest valt het allemaal mee en is het makkelijk te begrijpen. Het leest makkelijk en het is best interessant. Het is leuk dat er afgewisseld word met de tijd ene keer zit je in het heden en de andere in het verleden namelijk flashbacks. Het is ook interessant dat de ik persoon de schrijver zelf is het gaat echt over hem en over zijn familie en verleden.

“ De idee”  van dit verhaal is denk ik dat het verleden nog steeds invloed heeft, de ik persoon uit het verhaal, de schrijver leeft eigenlijk in het verleden. Hij voelt zich nog steeds schuldig over de dood van zijn broer omdat hij diens foto’s had verbrand. Hij is niet schuldig maar dat dringt niet door. En ook als hij door Oegstgeest  loopt dat alles herinneringen opbrengt. Het verleden had hij onderdrukt.

Ik vind de visie nog steeds actueel omdat nog veel mensen daar dagelijks mee bezig zijn kijk dan alleen al naar de mensen die in de oorlog leefde wat de hoofdpersoon ook heeft gedaan. Mensen voelen zich nog schuldig en proberen het te onderdrukken. Het leeft nog steeds en wie heeft er niet een fout gemaakt en kan het maar niet vergeten en zich erbij neer leggen, iedereen.

Literatuur geschiedenis ~ De renaissance

Vondel

Hij werd een groots schrijver genoemd omdat hij overal commentaar op gaf, hij was kritisch en als een van zijn werken verboden werd, werd het alleen nog maar meer gelezen. Ook mocht hij tijdens het werken schrijven dat toont ook wel aan dat hij heel goed was.           

Vondel had geld problemen wat als je naar onze tijd kijkt zeer bijzonder want hij was toch al heel bekend. Maar dit komt omdat in die tijd je niet veel verdiende met schrijven en omdat hij ook veel kritiek kreeg en dingen van hem werden verboden, dan moest ie weer een boete betalen.

Het stockske is één van de gedichte van Vondel, het is een hekeldicht. Het gaat over Johan van Oldenbarnevelt, hij was raadspensionaris maar werd beschuldigd van landverraad. Hij word vermoord door Maurits van Oranje. Je ziet dit ook terug in de woorden “Wreet schavot” , hij is namelijk op het schavot overleden. Maar Vondel vind dit niet eerlijk en beschuldigd Maurits van landverraad. Dit kan je zien aan deze zin: “Tot droefenis der braefste zielen”. In het gedicht gebruikt Vondel een personificatie, het stokje. Het stokje is Johan van Oldenbarnevelt, en met het stokje word ook verwezen naar de wandelstok van Johan.  Met dit gedicht wil jij bewijzen dat Johan onschuldig is, en zijn woede laten tonen. Dit gedicht is twintig jaar na zijn dood geschreven, hij voelde de woede weer omdat de wandelstok van Van Oldenbarnevelt boven water kwam. Twee van zijn wandelstokken zijn nu nog te zien in het Rijksmuseum.  

Myn wensch behoede u onverrot,
O STOCK en stut, die, geen’ verrader,
Maer ‘s vrydoms stut en Hollants Vader
Gestut hebt op dat wreet schavot;
Toen hy voor’t bloedigh zwaert most knielen,
Veroordeelt, als een Seneka,
Door Neroos haet en ongena,
Tot droefenis der braefste zielen.
Ghy zult noch, jaeren achter een,
Den uitgangk van dien Helt getuigen,
En hoe Gewelt het Recht dorf buigen,
Tot smaet der onderdruckte ste’en.
Hoe dickwyl streckt ghy onder ‘t stappen
Naer ‘t hof der Staeten stadigh aen
Hem voor een derden voet in ‘t gaen
En klimmen, op de hooge trappen:
Als hy, belast van ouderdom
Papier en schriften, overleende,
En onder ‘t lastigh lantspack steende!
Wie ging, zoo krom gebuckt, noit krom!
Ghy ruste van uw trouwe plichten,
Na ‘et rusten van dien ouden stock,
Geknot door ‘s bloetraets bittren wrock:
Nu stut en styft ghy noch myn dichten.

http://vondelwebquest.webklik.nl/page/kleis-stoksken

PC Hooft

De belangrijkste ideeën die Hooft had waren dat het stadsbestuur verstandig en integer moest zijn. Leiding gevende moeten landsbelang voor hun eigen belang zetten. Ook had hij kritiek op mensen die alleen om geld gaven.

Een van zijn gedichten is Deuntje. Jan is een jonge en is verliefd op sijbrech. Wie een meisje is wat je kan zien aan “ ‘Sijbrech, bolle meid!’ “. Ze zeggen dat echte liefde niet vergaat ze vertellen wat liefde inhoud voor hun. Samen vertellen ze dat.
Met Reine liefde kan niet vergaan denk ik dat Hooft bedoeld dat als de liefde schoon is en oprecht dat het niet weg zal gaan het zal altijd bestaan. Ze hebben het ook over het huwelijk en dat was toen ook nog voor altijd.

Sonnet

‘Mijn lief, mijn lief, mijn lief.’ Zo sprak mijn lief mij toe,
dewijl mijn lippen op haar lieve lipjes weidden.
De woordjes alle drie, wel klaar en wel bescheiden
vloeiden mijn oren in, en roerden (’k weet niet hoe)

al mijn gedachten om, staag malend, nemmer moe;
die 't oor mistrouwden en de woordjes wederleiden.
Dies ik mijn vrouwe bad mij klaarder te verbreiden
haar onverwachte reên; en zij verhaald’ het doe.

O rijkdom van mijn hart, dat overliep van vreugden!
Bedoven viel mijn ziel in haar vol hart van deugden.
Maar toen de morgenstar nam voor den dag haar wijk
is, met de klare zon, de waarheid droef verrezen.

Hemelse goôn, hoe komt de schijn zo na aan ’t wezen,
het leven droom, en droom het leven zo gelijk?


P.C. Hooft (1581-1647)

134

Ik heb geen vrede en ik kan niet strijden,

ik hoop en vrees, ik gloei en ben van ijs.

ik zweef naar boven en ik lig te lijden

ik heb de wereld lief, die ik misprijs !

ik ben verlost en ik kan me niet bevrijden,

ik heb houvast en raak toch van de wijs,

ik voel me levend en gestorven beide:

ach, liefde is zowel hel als paradijs !

Ik zie verblind, ik schreeuw en kan niet praten,

ik haat mezelf en houd van iedereen,

ik roep om hulp en wil het leven laten,

ik huil van vreugde, ik lach terwijl ik ween,

leven en dood kwelt mij in gelijke mate:

en dit, o liefste, komt door jou alleen !

                                                                                              292

Die ogen zo vol vuur door mij beschreven,

die armen, handen, voeten en gezicht,

waardoor mijn hart soms zózeer werd ontwricht

dat ik met niemand meer kon samenleven,

die haren met een gouden glans doorweven,

die glimlachjes zo warm op mij gericht,

zijn nu vergaan tot stof, dat ergens ligt

en elk gevoel voorgoed heeft prijsgegeven.

En ik, ik leef, maar doodvermoeid en 't leven zat

en zonder 't reddend licht dat op mij wachtte

steeds als de storm mijn schip geteisterd had.

Verdwijn, o liefdeslied, uit mijn gedachten !

Want weg is het talent dat ik bezat:

ik schrijf geen verzen meer, maar jammerklachten !

*

_________

De sonnetten lijken op elkaar qua inhoud, het gaat allemaal om het strijden voor je liefde. Alleen zijn de rijmschema’s niet helemaal hetzelfde. En klopt het rijmschema van Hooft helemaal niet alles rijmt, op de volgende regel en ook niet 1212 dus dat de eerste en de laatste regel rijmen waardoor het niet echt een sonnet is.

Constantijn Huygens

Tien 17^e eeuwse toneelstukken

Doortrapte Melis de metselaar (1623) van W.D.Hooft

'Wat klugtigs van Abram Kom Gaanewe', 17e-eeuwse klucht van Hendrik Takama

De klucht van de koe : G.A. Bredero, Hessel Adema

Warenar : geld en liefde in de Gouden Eeuw door  P.C. Hooft

De klucht van de meulenaer  door G.A. Bredero

Spaansche Brabander door: AuteursG.A. Bredero

Warenar door P.C. Hooft

Esmoreit, gevolgd door Lippijn door  Hessel Adema

Trijntje Cornelis : Constantijn Huygens

Vijf sotternieen : H. Adema

Ik ben gaan zoeken op kluchten 17^e eeuw en vond een website met veel kluchten en komedies uit de 17^e eeuw. In het komische toneel heb je komedies en kluchten die zijn grappig ik heb daar dus ook op gezocht.

Een punt gedicht of een epigram is een kort grappig gedicht met woordspeling.
Ik heb hier twee voorbeelden van Huygens puntdichten.

Drucker.

Van 'tKeiserlicke Hof tot de Schaepherders Kluijs
Tracht ijeder vred' en vreughd en vrijheit te gewinnen;
Ick ben de man alleen van averechtse sinnen,
Die staegh om perssing en om druck wensch in myn huijs

Quacksalver.

Ick steeck mijn' stouten voet in der Doctoren Schoen,
En danss'er met voor 'tvolck, soo dat het oude seggen
Door mijn' vertieringen licht is om wederleggen:
Wat dunckt u, Boeren, is 't met seggen niet te doen?

http://www.bibliotheek.nl/zoeken?laz-view=list&page=1&query=klucht&laz-sortby=year

“Waarom worden volgens jou Vondel, Huygens en Hooft nog steeds interessant gevonden binnen de Nederlandse literatuur?”.

Ze worden nog steeds als interessant gezien omdat zij de basis vormen van de Nederlands literatuur, ze worden nu nog steeds gelezen en mensen worden er nog steeds door geïnspireerd. Het verteld iets over onze geschiedenis en de cultuur. Zouden hun niet geleefd hebben zou het er anders uit zien.  Ze zijn ook nog interessant omdat ze allemaal verschillende werken hebben gemaakt, zo verscheidend. Ze schreven poëzie, theater en gewoon verhalen. Ze sloegen kennis op. Zonder de schrijvers van vroeger zouden we zoveel niet weten. Ze geven een deel van het Nederland van toen.  Ze hebben ons een basis gegeven waar we nu nog op verder gaan. Ze zijn dus nog belangrijk omdat ze ons dingen leren van vroeger en omdat ze zulk verschillend werk hebben gemaakt

Vladiwostok

Boekenproject

Vladiwostok

P.F Thomése

Project door:

Kimberley van Elk

Annabel Hilders         

Iris de Waard

 

 

Vraag 1

 

a.  Wij vinden ‘vladiwostok’ een rare titel, en vinden dat een andere titel beter geweest zou zijn.  Deze titel geeft namelijk helemaal geen idee waar het boek overgaat, het heeft er zelfs bar weinig mee te maken.  Het gaat over 1 scene, en een titel moet het boek beschrijven op een mannier. Het verband met het hele boek moet groter zijn.  Ik snap best dat de titel cryptisch moet zijn maar dit gaat te ver, dan kan je voor elke scene wel een titel bedenken en die gebruiken.  Misschien is het dat Thomése het deed omdat hij het zelf heeft mee gemaakt en het zo leuk vond dat hij er naar moest verwijzen. Maar wat heeft er nou mee te maken dat een dronkenlap zegt dat ie naar Vladiwostok wil.

 

b.  Ik zou het boek “ ijzeren hart gebroken” noemen

 

Vraag 2

 

Het zou inderdaad een ware uitleg kunnen zijn. In het stukje Formaliteit kan het zijn dat Thomése Fons misschien tot leven wilde laten komen. Ook kan het zijn dat hij misschien echt een Fons kent en een verhaal op hem wilde baseren. Dan kan het zou zijn dat “Fons” zich moeilijk kon vinden in de Fons Nieuwenhuijs (het personage) wat dan weer te lezen is in de slotzin ‘Fons, lul, bij deze!’.

 

Vraag 3.

 

a. Omdat het de hoofdpersonen zijn, en ook omdat ze constant liegen en bedriegen. Ze hebben allerlei geheimen, zoals affaires en verborgen kinderen bij andere vrouwen. Ze doen zich anders voor dan dat ze echt zijn, met name Hans. Hij doet zich voor als een gelikte politicus, maar hij is eigenlijk een vrouwenjager zoals dat in het boek genoemd wordt. Als je het verhaal vanuit iemand van buitenaf zou zien, zou het geen interessant verhaal zijn omdat je al die gedachtes niet kan lezen. Ik denk dat dan het hele idee van het verhaal weg zou zijn.

 

b. Als de karakterbeschrijvingen ook zouden bestaan uit positieve eigenschappen, zou de lezer waarschijnlijk sympathie krijgen voor de twee mannen, en dat is niet zijn bedoeling geweest. P.F. Thomése heeft het verhaal op de manier waarop het nu geschreven is neer willen zetten, en niet anders.

 

c. Ik snap wat meneer Vullings ermee bedoelt, maar ik ben het er niet mee eens. Op deze manier zijn de karakters van Hans en Fons benadrukt, omdat deze twee personages erg vaak schelden etc. dus lange volzinnen zouden niet volstaan. Het verschil tussen hoe ze zich voordoen en wat er in hun hoofd afspeelt is ook duidelijker gemaakt door deze schrijfstijl. Als Hans zijn werk doet praat hij in keurige volzinnen, en als je zijn gedachtes leest of als hij tegen bijvoorbeeld Fons praat wordt er wel geschreven in de snelle schrijfstijl.

 

Keuzeopdracht 1:

 

Je ziet rook wat lijkt op sigarettenrook tegen een donkere achtergrond. In de rook bevindt zich een soort schedel, al kan je het ook weer beschrijven als een schreeuwend gezicht. De kaft geeft een duistere indruk, wat goed past bij de hoofdpersonages. Het ene hoofdpersonage, Fons, rookt en misschien dat je daardoor de sigarettenrook op de kaft hebt staan. En die schedel zou misschien ook kunnen duiden op de hoofdpersonages. Op hun donkere kanten. Al is de schedel van rook mij niet helemaal duidelijk..

 

Keuzeopdracht 2:

 

a.         Een goede titel, moet je een voorproefje geven over wat het boek gaat. Het moet cryptisch zijn en later uitgelegd.

b.

- Op  dreef

- Niet genoeg

- Ijzeren hart gebroken

- Doorgedraaid

c.

- ‘Op dreef’ omdat:  ze doorgaan, ze hebben succes het gaat goed. En niet alleen in de politiek ook met de vrouwen. Maar dan gaat het  mis.

- ‘Niet genoeg’ omdat: Ze willen steeds meer, meer succes, zijn eigen vrouw is niet genoeg alles voor Fons en Hans is niet genoeg.

- ‘IJzeren hart gebroken’ omdat:  Fons geen gevoelens heeft in het begin van het boek, maar langzaam ontdooit het en krijgt hij gevoelens en weet hij wat er gebeurt.

- ‘Doorgedraaid’ omdat:  alles loopt goed en dan gaat het mis, alles draait door. Alles gaat mis en komt dan weer goed.

 

Keuzeopdracht 3:

 

 

Omslag der machten.

 

Niet willen opgeven

als een scheidsrechter

die zijn vingers

in zijn mond steekt

zijn fluitje verloren

om erger kwaad

te voorkomen

 

Een macht

van buiten

de taak stilletjes overnemend

alsof hij een land is

met miljarden inwoners

 

Uitleg gedicht.

 

In het gedicht wordt over iemand gesproken die zijn weg tot de macht verloren is. Het fluitje van de scheidsrechter, dat altijd zo duidelijk die overtreding aan geeft is nergens meer te zien. Maar om de wedstrijd niet helemaal in het slop te laten lopen gebruikt hij zijn vingers, om het geluid te maken. Het is niets dan een zachte echo van het geluid waar men op rekent, maar toch reageert het speelveld gestaag. Omdat ze niet weten wat anders te doen.

En juist op dat moment, in die vertwijfeling van de spelers, komt een nieuw iemand op zetten. Stilletjes als de nacht en voor we het weten is het fluitje niet langer meer ons signaal, maar heeft deze man zijn rol gekregen.

 

Overeenkomsten.

 

Overeenkomsten met het boeken moeten gezocht worden in symbolische zin. Ik was opzoek gegaan naar een gedicht die de invloed van politiek kende, maar dat bleek niet zo gemakkelijk te zijn. Vandaar ben ik voor dit gedicht gezeteld.

 

Overeenkomst 1: Hans wil zijn macht in de politiek niet opgeven, door één ongelukkige affaire en doet er alles aan in zijn macht om deze affaire in de doofpot te stoppen. Helaas lukt dit niet en neemt zijn machtsposities steeds meer af, terwijl de wereld toe kijkt.

 

Overeenkomst 2: Fons heeft verschillende buitenechtelijke relaties gehad, waarvan enkele eindigde in kinderen. Nooit heeft hij iets aan deze kinderen gedaan, tot de moeder van zijn zoontje hem niet meer wil. Langzaam maar zeker begint dit zoontje Fons zijn leven indirect over te nemen.

 

Overeenkomst 3: Het gehele boek gaat over twee mannen die in de knoop zitten met hun verleden. Het boek laat een gevecht zien tussen het verleden en de toekomst waarnaar zij verlangen. Maar beetje bij beetje neemt het diep verstopte verleden hun rechtvaardige plaats in het heden. En de kans op hun perfecte toekomst zakt steeds verder weg.

 

Overeenkomst 4: Fons wil zijn buitenechtelijke relaties niet opgeven en doet er alles aan om ze te behouden. Het wordt alleen steeds moeilijk met zijn vrouw die een kind wil, maar geen kinderen kan krijgen. Zijn ex-vrouwen die compensatie eisen en nota bene zijn eigen kind dat voor hem werkt.

 

Overeenkomst 5: Fons samen met zijn vrouw een firma die mensen helpt in de politiek. Het enige probleem, zijn cliënten, vooral zijn vriend Hans, luisteren voor geen meter naar hem. En in plaats dat hij via hun zijn stem in de politiek kan laten horen, beginnen deze mensen hun eigen nonsens te verkondigen. En ja hoor, als alles mis gaat kan Fons de rommel opruimen.

 

Dekens

 

Het was waarschijnlijk geen zomer

in jouw kelderappartement aan de kade

de berichten over jouw ontrouw

deden mij huiveren in de nacht

 

het was ook geen lente

daar voor was de liefde te benauwend

er vertrok nooit een boot

naar de zon die jij had beloofd

 

je gaf me dekens

om de winter door te komen

ik sloeg ze om mij heen

en schreef een brief over jouw eenzaamheid

 

Uitleg gedicht.

De eerste vers van het gedicht spreekt over een plaats waar zij bekend is, een plaats waar zij zich veilig waande. De zomer spreekt over de veiligheid, de gevoelens van warmte die er zouden moeten zijn. Maar als dan het verschrikkelijke nieuws binnenkomt voelt als of de zomer door haar vingers glipt. De lente spreekt over een milde versie van de zomer, nog steeds die veiligheid en liefde die er zouden moeten zijn. Maar als snel wordt duidelijk dat zelfs een milde versie niet aanwezig is in deze relatie. En dan, geef je haar een doel. Met dit doel zal zij zich bezig houden, in de koning van alle seizoenen. En daar wacht zij angstig af tot je haar terug neemt en haar vast houd. Want dan zal de winter smelten en de zomer aan breken.

 

Overeenkomsten.

 

Overeenkomst 1: in het begin van het verhaal gelooft Pam in de zomer. Alles is goed en ze weet zeker dat ze een sterke relatie heeft met haar man. Waarom zou hij anders alles proberen om haar zwanger te krijgen?

 

Overeenkomst 2: Ze raakt geïrriteerd door zijn gedrag en obsessie met Hans. Zij wil dat het bedrijf winst gaat maken in plaats van Fons zijn vrienden te helpen. Maar ze dringt niet tot het hem door. Ze begint langzaam te zien dat niet alles is wat het leek.

 

Overeenkomst 3: Zij dacht dat hij genoeg van haar zou houden om haar alles te vertellen. Maar dan krijgt ze de eerste vermoedens over ontrouw binnen en lijkt het of de boot, langzaam maar zeker vertrekt van de haven. En zij? Zij was vergeten op te stappen.

 

Overeenkomst 4: Fons geeft eindelijk toe dat hij een buitenechtelijke relatie heeft gehad, diep van binnen weet ze dat het niet de enige is. Maar voor haar huwelijk doet ze alsof ze dit niet weet. Dan komt de schok, Fons heeft een kind. Het gene wat zij wilde, waar zij alles voor op zou geven en Fons zij niets tegen haar.

 

Overeenkomst 5: Om zijn vrouw tevreden te houden nemen zij het kind over. Het zoontje wordt haar deken, haar doel om het huwelijk te laten werken. Zodat Alwin niets te kort zou komen. En ze weet dat Fons weer opnieuw overspel zal plegen, maar met haar deken, haar kind, zal net doen alsof ze van niets weet. Zolang ze Alwin maar kan houden.

 

 

 

Kimberley van Elk

Annabel Hilders         

Iris de Waard